मनात राहिलं मन एक!

साथ

2010-07-23T18:22:00.007+05:30

सूर्य फिरला
सावली फिरली
डोक्यावरची
छाया गेली

बदलला ऋतू
उडाले पक्षी
सोबत राहतील
वाटलं होतं

भूकंप येताच
पडली घरं
खंबिर उभी
केली होती

उतार होता
वाहिली नदी
समुद्राकडं
गरज नव्हती

आल्या समस्या
बदलली माणसं
साथ देतील
वाटलं होतं

Copyright © 2010 रोहन जगताप. सर्व हक्क सुरक्षीत!

सुंदर रंगसंगती

2010-07-16T18:20:00.000+05:30

मनाच्या एका कोपर्‍यात
माहित आहे तुला
या आयुष्यात तू
सुटलेला एक बाण

इतकीच जाणिव
की अशातशा
जगण्यामध्ये
जीवंत तू आहेस

त्यात रोजच्याच
काही गोष्टी
नेहमीच्याच, अनंत प्रकारच्या
सुखदुःखाच्या

‘हे’ रंग आयुष्याचे
भरावेच लागणार जीवनात

पण सुंदर सजेल हे जीवन
जेंव्हा निवडशील
मनापासून
एक सुंदर रंगसंगती
स्वतःसाठी

Copyright © 2010 रोहन जगताप. सर्व हक्क सुरक्षीत!

इथून दूरवर

2010-07-08T20:15:00.001+05:30

सभोवतालच्या मंद प्रकाशातून
या अशा थंड हवेत
निवांत रस्त्यावरुन
एकटंच चालताना

वाटेवरील एक छोटासा दगड
मारला मी पायाने
तो ठेचकाळत गेला पुढे
जमिनीशी अंतराने

माझं मन ही
विरघळलं त्यात
ते मला सोडून
हरवलं कशात?

लागली ही ठेच
मनाला कशाची?
कोणत्या भावना त्यास
सोडताहेत दूर आकाशी?

जोडू नकोस तू त्यास
असं मनास
ठेच लागली भावनांची
जरी या जीवनास

जग आहेस तसा
स्थिर दगाडातून
इथून दूरवर
सर्वांपासून

Copyright © 2010 रोहन जगताप. सर्व हक्क सुरक्षीत!

माझी टाळी

2010-06-30T13:39:00.002+05:30

त्या गडगडाटात टाळ्यांच्या
माझी डळमळीत टाळी ही
तिचा आवाज मी आणि आसपास
कुणीही ऐकला नाही

असंख्य हात असले जरी
या इतक्या विशाल जगात
पण माझ्यासाठी ना कधी
एक टाळी वाजली नाही

या न थांबणारया वेळेनं
मला अनंत संधी दिली
कधी विचार मी केला नाही
कधी कॄती ती झाली नाही

आवलोकन करतोय म्हटलं
विश्लेशण करतोय म्हटलं
ऎकताना हॄदयाचे ठोके
सेकंद काटा ऐकला नाही

जागा पटकाविण्यासाठी
या ‘मी’ म्हणणारया गर्दीत
मी कुणास ढकलले नाही
त्यातून बाहेरही पडलो नाही

काळाने विचारलेल्या प्रश्नांना
मी डळमळीत उत्तरे दिली
पण कधी आभ्यास केला नाही
‘करू’ म्हणणंही सोडलं नाही

कधी मलाच आलेले उत्तर
उभा राहून देऊ शकलो नाही
कधी मनात आलीच शंका
तर मी प्रश्न विचारला नाही

एकमेकांवर माझे हात
स्वतःसाठी आदळले नाही
मी स्वतः स्वतःला कधी
सुंदर भेटही दिली नाही

Copyright © 2010 रोहन जगताप. सर्व हक्क सुरक्षीत!

सुरुवात

2010-06-24T22:02:00.001+05:30

सुरुवात ही-
माझी सुरुवात
अस्पष्ट ती

इथून तिथून
नेमकी कुठून
माझी सुरूवात
माहित नाही

उगवला सूर्य
किती वाजता
त्या नारंगी ढगांना
माहित नाही

नेमका कोणत्या वेळी
ओरडला?
त्या कोंबड्यालाही
माहित नाही

अशी ही सुरूवात
अस्पष्ट ती
जणू एखादं
मृगजळ!!!

Copyright © 2010 रोहन जगताप. सर्व हक्क सुरक्षीत!

थांबण्यासाठी

2010-06-17T21:29:00.001+05:30

थांबण्यासाठी दिवस अपूरा
जातानाचे, काही क्षण

गोल चक्र दिवसाचे हे
एका क्षणात जाईल निघून
थांबल्याने का कधी?
वेळ निघणार आहे शिवून?

थांबलेल्या दिवसात
काही विशेष असत नाही
पण जातानाच्या दिवसात
तसं बरंच काही घडतं

तासनतास कधी एकाच ठिकाणी
जणू थांबला आहे वेळ
तर कधी काही क्षणात
इथून तिथे
मोठा काळ लोटल्यासारखं

Copyright © 2010 रोहन जगताप. सर्व हक्क सुरक्षीत!

शोधत आपली दिशा

2010-05-27T23:16:00.000+05:30

अनेक नजरात
अनेक मनात
मी वेगवेगळा किती!
बदलांच्या ह्या धरतीवर
मी रुपांत नेमका किती!

कुणाकुणाला कशीकशी
माझी प्रतिमा भासे!?
स्वतः मजला माझी
अस्पष्ट आकृती दिसे

जीवनाच्या अगम्यतेत
मी स्वतःस ओळखू कसा?
तो मीच खरा आहे का?
जो हा दाखवतोय आरसा

जिथेजिथे असेन मी
उमटविला माझा ठसा
भटकातेहेत ते सर्वही आता
शोधता आपली दिशा

Copyright © 2010 रोहन जगताप. सर्व हक्क सुरक्षीत!

भ्रमाचा भोपाळा

2010-05-20T18:48:00.004+05:30

तीन वर्षांपूर्वी पुढारी वर्तमानपत्राच्या माध्यमातून जगासमोर आलेली माझी पहिली कविता.

माझ्या भ्रमाचा
फुटताच भोपळा एक
टाकलेली असते
उडी दुसर्‍यात लगेच

‘निवरा’ पाहिजे असतो
जीवनाला
काहीतरी ‘सांगितलं जातंच’
मनाला

तिथं राहणंच
वाटतं मला सुरक्षित
की काही करायचंय, दुर्लक्षित!?

Copyright © 2010 रोहन जगताप. सर्व हक्क सुरक्षीत!

मी माझ्या आत

2010-05-13T09:31:00.001+05:30

अनंतशा पसार्‍यात
मी माझ्या मनात

चालत चालत चाललोय
विश्व सभोवताली
केंद्रबिंदू मी, माझ्यासाठी

चक्रव्यूहात शिरला
अभिमन्यू जसा
त्याच्यासारखंच लढत आहे
एकाचवेळी अनेकांशी

जाणिवेपलिकडे पहात
मी माझ्या ‘आत’
त्यातच आहे आनंद समाधानाचा
काहीच नाही, सर्व असतानाही...

Copyright © 2010 रोहन जगताप. सर्व हक्क सुरक्षीत!

निवांत संध्याकाळी

2010-05-06T10:13:00.000+05:30

सूर्य मावळत असतो
देऊन रंग छटांचे आपल्यासाठी
डोळ्यात साठवण्यासाठी
स्वप्नात पाहण्यासाठी
जीवन सजवण्यासाठी

दूर घेऊन जाणार्‍या सायंवार्‍यात
मनही शांत-निवांत होतं
सभोवतालच्या वातावरणातून
मनोविश्वाच्या रमणीयतेत
सामावून जातं...

सूर्य निघून जातो
आपल्याला संधी देऊन विश्रांतीची
नव्या दिवसाची सुरुवात...
नव्या उत्साहाने करण्याची!

Copyright © 2010 रोहन जगताप. सर्व हक्क सुरक्षीत!

मंगल देशा, पवित्रा देशा, महाराष्ट्र देशा

2010-05-01T09:29:00.001+05:30

सर्वांना महाराष्ट्र दिनाच्या मनापासून शुभेच्छा!

मंगल देशा , पवित्रा देशा, महाराष्ट्र देशा
प्रणाम घ्यावा माझा हा श्रीमहाराष्ट्र देशा

राकट देशा , कणखर देशा , दगडांच्या देशा
नाजुक देशा , कोमल देशा , फुलांच्याहि देशा
अंजन कांचन करवंदीच्या काटेरी देशा
बकुलफुलांच्या प्राजक्तीच्या दळदारी देशा
भावभक्तिच्या देशा आणिक बुद्धीच्या देशा
शाहीरांच्या देशा कर्त्या मर्दांच्या देशा
ध्येय जे तुझ्या अंतरी , निशाणावरी , नाचते करी ;
जोडी इह पर लोकांसी , व्यवहारा परमार्थासी ,
वैभवासि , वैराग्यासी
जरिपटक्यासह भगव्या झेंड्याच्या एकचि देशा
प्रणाम घ्यावा माझा हा श्रीमहाराष्ट्र देशा ॥१॥

अपार सिंधुच्या भव्य बांधवा , महाराष्ट्र देशा
सह्याद्रीच्या सख्या , जिवलगा , महाराष्ट्र देशा
पाषाणाच्या देही वरिसी तू हिरव्या वेषा
गोदा , कृष्णा , भीमा तुझिया ललाटिंच्या रेषा
तुझिया देही करी प्रतिष्ठा प्रथम प्राणांची
मंगल वसती जनस्थानिंची श्रीरघुनाथांची
ध्येय जे तुझ्या अंतरी ..... ॥२॥

कवी -गोविंदाग्रज
संगीतकार - वसंत देसाई
मूळ गायक - जयवंत कुलकर्णी व समूह

स्वप्नामध्ये

2010-04-29T04:00:00.003+05:30

स्वप्नामध्ये रंगलो
तिथेच मी हरवलो
हा सर्व मूर्खपणा
मी कळून चुकलो

विचार विचार नी
विचारच करत राहिलो

जमिनीवरुन चालताना
क्षितीजाकडे पहात राहिलो
भोवताली दाट धुक्यामध्ये
ढगांना शोधत राहिलो

शोधत शोधत नी
शोधतच राहिलो

स्वप्नामध्ये रात्री मी
फुले उमलतांना बघितली
नी पहाटे पहाटे
मला गाढ झोप लागली

झोपत झोपत नी
झोपतच राहिलो

Copyright © 2010 रोहन जगताप. सर्व हक्क सुरक्षीत!

तिथला श्वास

2010-04-22T16:05:00.000+05:30

उभ्या अंतःकरणात उमटलेल्या
मर्यादीत काळाच्या अनंत रस्त्यावर
मागे वळून बघता ‘दूर भासणार्‍या’
(पण) अंतःनेत्रात, श्वासाच्या कोपर्‍यात लुकलुकणार्‍या
त्यांच्याच निर्मळ हृदयातून स्मितहास्य करणार्‍या ‘स्मृती’

जशी दूर घेऊन जाणारी, सळसळत्या पानांची
श्वासात अडकलेली, एखादी शांत दूपार
जवळ येऊन दूर... अज्ञातात जाणारा ‘अनामिक आवाज’
मनाला स्पर्शून नष्ट होणारा ‘अनोळखी’ आवाज

आज ह्या इथल्या ‘शून्य’ हवेत
मी घेतो आहे ‘तिथला श्वास’

Copyright © 2010 रोहन जगताप. सर्व हक्क सुरक्षीत!

दिवास्वप्न

2010-04-15T04:00:00.001+05:30

अवकाशातून स्वर्ग गाठतो
मग स्वतःलाच तेथून ढकलून देतो
आपल्याला झेलणारं कोणीच नाही
या जाणिवेतूनच पॅराशूट उघडतो

वाळवंटात पाण्यामागे धावत सुटतो
भुगोलातील मृगजळही समजून चुकतो
आसपास कोणी नसल्याची करुन खात्री
मग ते मृगजळही पिऊन टाकतो

Copyright © 2010 रोहन जगताप. सर्व हक्क सुरक्षीत!

आज

2010-04-08T04:00:00.002+05:30

“मनात राहिलं मन एक” ला पहिले १०० सब्स्क्राईबर्स मिळायला १ वर्ष २ महिने लागेल! आणि त्यानंतरचे १०० मिळायाला किती वेळ लागला असेल!? फक्त ३ महिने! म्हणजेच मनात राहिलं मन एक चे आता २०० हून अधिक सब्स्क्राईबर्स झाले आहेत. मनोविश्व टुलबारचे २२९ डाऊनलोड्स झाले आहेत. सर्व सर्व रसिक वाचकांचा मी अगदी मनापासून आभारी आहे! आपलं प्रेम असंच माझ्यावर राहू द्या! या लिंकवर माझी ऑर्कुट कम्युनिटी आहे. त्या कम्युनिटीचे सभासद तुम्ही होऊ शकता किंवा मला मित्र म्हणून ऍड करु शकता. ‘मनात राहिलं मन एक’ चे सध्या १० फॉलोअर्स आहेत, तुम्हीही त्यांपॆकी एक होऊ शकता.

आता खाली मी जी कविता लिहित आहे, ती माझ्या खूप जवळची आहे आणि मला स्वतःला खूप आवडते.

आज रहायचं आहे असं
जसं उद्या जायचं नाही कुठं
तुझ्याबरोबर माझ्यासाठी

आज झोपायचं आहे असं
जसं उद्या ना! नाही उठायचं
स्वप्नांमध्येच पाहण्यासाठी

आज क्षणाला पकडायचंय असं
समजून ते शक्य आहे तसं
पुन्हा पुन्हा तो जगण्यासाठी

आज आवरायचं आहे असं
जसं उद्या नाही परतायचं
तुझा माझा पसारा पाहण्यासाठी

Copyright © 2010 रोहन जगताप. सर्व हक्क सुरक्षीत!

अंतःकरण

2010-04-01T04:00:00.001+05:30

शून्याने भारले ब्रम्हजरी
सांगण्यासारखं खूप काही
जीवन मुकं हे वाटेल पण
बोलण्यासारखं खूप काही

अनाकलनीय जीवनात या
गुंतून गेलंय मनही
दुर्लक्षीत कोपर्‍यातील क्षणांमधून
जगण्यासारखं खूप काही

मनःचक्षूंचं हे जीवन
कोन स्वतःचा शोधत राही
मनोविश्वाच्या प्रवाहात
अनामिकात वाहत जाई

प्रयत्न करेल जीव अंती
जीवन बोलून सांगू शकत नाही
ओठांमागील शब्दांचा आवाज
अंतःकरणात घुमत राही

- रोहन जगताप

रिमझिम

2010-03-25T04:00:00.005+05:30

मी चाललो होतो फिरायला
आणि त्या निमित्ताने काही आणायला
दिवस होता सुंदर नि-
अगदी ‘तसंच’ काहीसं मनात

छानसा रस्ता सजलेला, हिरव्या बाजूंनी
फुलपाखरे खेळत होती, भोवताली रंगांनी

एवढ्यात एक छोटेसे फुलपाखरु,
गेले माझ्या भोवताली बागडून
हंऽ कदाचीत त्यावेळी-
माझं मनच गेलं होतं फुलून

ऎकू येत होती सळसळ पानांची
लागली होती थंड, चाहूल वार्‍याची

वार्‍याचा झोत गेला स्पर्शून सर्वस्वाला
नी मी भोवताली अनुभवली
मनात हेलावत्या पानांची रिमझिम

कवी - रोहन जगताप

जीवनापलिकडे

2010-03-11T04:00:00.002+05:30

एकदा आई म्हणाली मला,
‘सोन्यासारखे दिवस दवडू नकोस’
सोनेरी सुर्यकिरणांत उजळून निघणारे दिवस

आणि पुढे ती म्हणाली,
‘खूप खूप मोठ्ठा होऽ’
तिची माझ्यावरील मोठ्ठी माया

पण मला जाणायचं आहे,
‘या जीवनापलिकडे काय आहे?’
सोनेरी दिवस आणि आईची माया...

एकदा ऎकलं मी भाषणात,
‘... किर्तीरुपी उरावे’
चिरकाल स्मृतींवरील प्रवास

आणी ‘ते’ म्हणाले,
‘...शांततेनं राहावे’
शांतता या जीवनातली...

पण मला जाणायचं आहे,
‘या जीवनापलिकडे काय आहे?’
चिरकाल स्मृती की खरी शांतता...

‘मी जाणतो’ या नावाने ही कविता याआधी लिहिली होती, पण त्या कवितेत आता बरेच बदल केले आहेत.
- रोहन जगताप

या सुंदर एकांतात

2010-03-04T13:45:00.000+05:30

या सुंदर एकांतात
तो दूर तारा लुकलुकताना -
आज किती छान आहे ही हवा
जी माझ्या अस्तित्त्वाला स्पर्शून जात आहे
माझ्या मनोविश्वाच्या चरचरालाही -
अशीच एक कोमल झुळुक झेलते आहे
श्वासाहून काही दूर,
त्यातही एक सुंदर जाणीव,
स्पंदनांनी स्पर्शीलेलं अस्तित्त्व आहे.
करायचं आहे काही तरी
कशाला!? कुणाला!?
नसलेल्या अर्थाला

- रोहन जगताप

पुन्हा एकदा 'मनात राहिलं मन एक'

2010-03-02T11:04:00.002+05:30

‘मनात राहिलं मन एक’चं मुखपृष्ठ

डिसेंबर २००७ ला हिवाळ्यात मी ‘मनात राहिलं मन एक’ हा माझा पहिला ब्लॉग सुरु केला. त्यानंतर ७ मे २००८ ला अक्षय्यतृतीयेच्या मुहूर्तावर ‘मनात राहिलं मन एक’ याच नावाने माझा कवितासंग्रहही छापला. त्यानंतर त्यावेळी माझा दुसरा कवितासंग्रह देखील प्रकाशीत होईल असं मला वाटलं होतं. पण मीच नंतर कविता करण्याकडे दूर्लक्ष केलं. तरीही मला वाटतं गेल्या वर्षी महिन्या-दोन महिन्याला मी कविता करत होतो. यावर्षी तर अजून एकही केलेली नाही.

आज दोन वर्षांनंतर मी जेंव्हा माझ्या कवितासंग्रहावर विचार करतो, तेंव्हा मला जाणवतं की आपल्या काही कवितांमध्ये फार मोठी सुधारणा करण्याची गरज आहे. मला माझ्या मनाचं समाधान होईपर्यंत त्या सर्व कवितांत पुन्हा एकदा रंग भरायचे आहेत. आणि मग त्यातून जो माझ्या स्वतःसाठी, सुंदर कवितासंग्रह निर्माण होईल, तोच मला सगळ्यांना आनंदाने दाखवायचा आहे.

येत्या गुरुवार पासून दर गुरुवारी पहाटे ४.०० वाजता माझी नवीन अथवा सुधारीत कविता प्रकाशीत होईल. (म्हणजे मी पहाटे ४ वाजता उठतो अशी कोणीही आपली समजूत करुन घेऊ नये! तसा टायमर मी माझ्या पोस्टसाठी सेट करणार आहे:-) आणि आपला हा प्रवास येत्या वर्षभरानंतरही असाच कायम राहिल. अनेक वाचकांनी अलिकडेच ई-मेलने कविता स्विकारायला सुरुवात केली. त्यामुळे त्यांतल्या काही वाचकांनी मला माझ्या सर्व कविता मेलने पाठविण्यास सांगितलं. सुधारीत कवितांच्या निमित्ताने ब-याचदिवसांपासून त्यांच्या आणि माझ्याही मनातली ही गोष्ट साध्य होणार आहे.

‘मनात राहिलं मन एक’चं मलपृष्ठ

बाकी मी इतकं सारं कष्ट घेत आहे, तेंव्हा तुम्हीही माझ्यासाठी काही केलंच पाहिजे...:-) फार काही नाही... माझी कविता कशी झाली आहे!?, ती वाचून तुम्हाला काय वाटलं... ते अगदी मोकळेपणाने मला सांगा. कोणतीही गाडी चालवण्यासाठी पेट्रोल लागतं ना... अगदी तसंच तुमचे शब्द हे मला माझा ब्लॉग चालवण्यासाठी लागणारे पेट्रोल आहे. आपल्या मित्रांनाही ‘मनात राहिलं मन एक’ च्या कविता ई-मेल ने मिळविण्याबाबत माहिती द्या. आणि जे माझ्या कविता अजून ई-मेलने मिळवत नाहियेत, त्यांच्यासाठी मी ‘मनात राहिलं मन एक’ या ब्लॉग शिर्षकाखाली सोय उपलब्ध करुन दिलेली आहेच. ‘मनोविश्व टुलबार’वर देखील इतर अनेक मराठी वेबसाईट्स सोबत ‘मनात राहिलं मन एक’चा शॉर्टकट दिलेला आहे. त्यामुळे तोदेखील तुम्ही मोफत डाऊनलोड आणि इंस्टॉल करु शकता.

ही एक नवीन सुरुवात आहे, सर्वांनी ‘मनात राहिलं मन एक’च्या या प्रवासात सामिल व्हावं... धन्यवाद!

सर्व ठिकाणी

2010-02-08T12:47:00.003+05:30

नक्षत्रांचें देणें या पुस्तकातून आरती प्रभूंची कविता...

तुमच्या स्वतःच्या मनोविश्वात जर एखादी कविता जन्माला आली असेल, तर मला लिहा, या पत्त्यावर onlinemailme@gmail.com . ती कविता मी "मनात राहिलं मन एक" या माझ्या साईटवर तुमचे नाव/टोपण नाव, तुमचा ई-मेल ऍड्रेस (सारं काही ऎच्छिक असेल) यासहित प्रकाशीत करेन. कालांतराने ती कविता "मराठी मनोविश्वात" कायमस्वरुपी जतन करुन ठेवली जाईल (हेही ऎच्छिक असेल). (कृपया) तुम्ही दिलेली कविता ही तुमची स्वतःची असावी अथवा दुस-याची असेल तर ती कोणी लिहिली आहे त्याचे नाव कवितेसोबत देणे आवश्यक आहे.

बाकी इतर कोणत्याही कारणाने माझ्याशी संपर्क साधायचा असेल अथवा अशाच गप्पा मारायच्या असतील तर (पुन्हा एकदा) माझा ई-मेल आहे - onlinemailme@gmail.com (मेलने कविता वाचणा-यांसाठी - तुम्ही वाचत आहात त्या मेलला reply करा.) मी आपल्याला reply देण्यासाठी तत्पर असेन. Have a Nice Day!

नक्षत्रांचें देणें या पुस्तकातून आरती प्रभूंची कविता...

हसताना जीव घेतेस :
मग तुझं सांत्वन,
मग निघायची तयारी,
मग म्हणतेस, "आज तूं हास,
माझाही जीव जाऊं दे."
हसतों.
तूं शांतपणे गप्प.
अखेर यांतही मीच मरतों.
मग तुझं लाजणं,
मग वा-यावर केस सोडणं,
उग्गीच मानेला झटका देणं,
हज्जार हरकती, हिकमती, हुकमती,
मधूनच तुझी अस्पष्ट किंकाळी :
"अरेरे! अयाऽऽई गऽऽ! कसा रे तो,
असा कसा तो? मरणार होता.
मरुन चाललं नसतं त्याला :
घरी असतील ना त्याची कुणीतरी!
त्यानं जपलं पाहिजे स्वतःला.
त्यानंच का? सगळ्यांनीच
जपलं पाहिजे स्वतःला...होऽऽ
प्रत्येकाचंच घर असतं रे.
असेलच ना कुणीतरी?"
मग तुझं भान हरपणं,
डोळ्यांतल्या डोळ्यात रडणं,
जवळ येणं, मला स्वतःला जपणं
हें हें सगळंच जीवघेणं.
तुला भेटणं :
पुन्हा पुन्हा मरणं
घरीं, दारीं, बाहेर...शयनीं,
सर्व ठिकाणी

एका महिन्यातच "मनात राहिलं मन एक" चे १०० वरुन १५० यशस्वी ई-मेल वाचक झाले आहेत. त्याबाबत सर्व रसिक वाचकांचे आभार! या साईटला तुमचं असंच भरभरुन प्रेम लाभो हीच देवाचरणी प्रार्थना!

नको

2010-01-16T13:33:00.000+05:30

आरती प्रभूंची कवीता...

आरती प्रभूंच्या कविता मला आवडतात आणि आज त्यांच्याच नक्षत्रांचे देणे या पुस्तकातील मला आवडलेली एक कविता इथे देत आहे...

मला स्वतःला कविता लिहायला वेळ लागत असल्याने मी पहिल्यांदाच दुस-या एखाद्या कवीची कविता लिहित आहे, ती खास माझ्या ब्लॉगच्या ई-मेल वाचकांसाठी, कालांतराने मी ही पोस्ट ड्राफ्ट करेन.

आत्तापर्यंत २०० जणांनी "मनोविश्व" टुलबार डाऊनलोड केला आहे. जर तुम्ही केला नसेल तर लवकरात लवकर तो डाऊनलोड करुन घ्या.

अशी पुन्हा येऊ नको
       कोवळ्या उन्हाची,
अशी पुन्हा येऊ नको
       कळ्यांच्या वासाची.
नाही नाही, यायचं नाही,
उलट उत्तर द्यायचं नाही.
तशी पुन्हा जाऊ नको
       कातरवेळेची,
तशी पुन्हा जाऊ नको
       हुरहुर श्वासांची.
नाही नही बांधायचं
भलतं पाणी सांधायचं,
अशी तशी येत रहा,
       येतजात रहा:
रहा कसा म्हणूं? नको म्हणूं?
       वळून पहा!
नाही नाही वळायचं
त्यांतलं काही कळायचं,
अशी पुन्हा होऊ नको
       तलम शेल्याची,
अशी पुन्हा होऊ नको झाल्यागेल्याची.
हलता झुला वा-याचा
कसा कसा बांधायचा?

मधल्या किना-यात

2009-12-27T13:01:00.014+05:30

माझ्या ब्लॉगची सुरुवात झाली ६ डिसेंबर २००७ रोजी. म्हणजे आता "मनात राहिलं मन एक"
दोन वर्षांचा झाला, असं म्हणायला हरकत नाही. ब्लॉग लिहिणं वरकरणी तसं फारच सोपं
वाटत असलं, तरी ते एक मोठं संयमानं आणि चिकाटीनं करावं लागणारं काम आहे. कारण
मध्येच कधी पी.सी. हँग होतो, कधी अचानकच लाईट जाते आणि लिहिता लिहिता सेव्ह न
केलेलं सगळं वाया जातं. अनेकवेळा मराठीत लिहित असताना ब्लॉगरचे "राईटिंग पॅड"
चांगल्याप्रकारे सपोर्ट करत नाही. तसा तो आत्ताही करत नाहिये. अशावेळी चिडचिड होते.
पण चांगलं लिहाण्यासाठी परत डोकं शांत ठेवावं लागतं. ब्लॉग इतर लहानसहान
सोयीसुविधांनी युक्त करत त्याचे डिझाईनही आकर्षक राहिल याची काळजी घेणं, हेही एक
वेगळं काम असतं. होणा-या त्रासाची एक लहानशी झलकच सांगतो. खूप प्रयत्न करुनही
इतक्या दिवसात मला "बरह पॅड" वापरून एखाद्या मराठी अक्षरावर ‘चंद्र’ कसा द्यायचा ते
समजलेलं नाही. त्यामुळे इथे वर तुम्हाला चंद्र असलेली जितकीही अक्षरे दिसत आहेत,
ती काढण्यासाठी प्रत्येकवेळी मला मनोगतवर जावं लागतं, मग ‘एफ११’ दाबून
तिथे मी ते अक्षर लिहितो, त्यानंतर ते इकडे पेस्ट करतो. मग ते सिलेक्ट
करतो आणि त्याचा आकार ‘नॉरमल’ (या शब्दासाठीही तिकडे जावंच लागलं) करतो.
तर असं हे एक आव्हानात्मक काम होऊन बसतं. अशी अनेक अव्हाने पार करत दोन
वर्षात मी माझे इतर सगळे ब्लॉगज मिळून एकून १०० मराठी आणि ५० इंग्रजी
लेख/कविता लिहिल्या असतील. जर कोणी ब्लॉगर हे वाचत असेल तर कृपया मला `बरह
वापरुन चंद्र कसा काढायचा?' ते सांगावं.

आजचा लेख लिहायचे निमित्त आहे, १०० सब्सक्रायबर्स!!! १ नोव्हेंबर २००८ पासून
मी माझी कविता ई-मेलने मिळविण्याची सुविधा सुरु केली. त्यानंतर यावर्षीच्या
डिसेंबर अखेर "मनात राहिलं मन एक" चे १०१ सब्सक्रायबर्स झाले आहेत. त्यातले
५ हे गुगल रिडर द्वारे माझी कविता वाचतात आणि उरलेले ९६ ई-मेलने. खरं तर
ई-मेलने कविता मिळविण्यासाठी २३९ जणांनी आपल्या ई-मेलची नोंद केली. पण
त्यातले ९६ जणच आपल्या ई-मेलची पडताळणी/व्हेरिफिकेशन करु शकले. खास
करुन रेडिफमेल वापरणा-यांच्या स्पॅम मध्ये हा व्हेरिफिकेशन मेल जात असल्याने
बहुतेक वेळा ते अयशस्वी होतात. तरी व्हेरिफिकेशन मेल मराठीत केल्यापासून
पडताळणी करणा-यांची संख्या ही अनेकपटिंनी वाढली आहे. काही महिन्यांपूर्वीच
सुरु केलेल्या `फॉलोअर्स' मध्ये सध्या मी धरुन चार जण आहोत. सगळ्यात
आनंदाची गोष्ट म्हणजे "मनोविश्व टुलबार" आत्तापर्यंत १८० जणांनी डाऊनलोड केला
आहे आणि त्याचं खूप कॊतुकही करण्यात आलं. याशिवाय नुकत्याच सुरु केलेल्या,
"मराठी मनोविश्वात" आपण सगळ्यांनी सहभागी व्हावं, अशी माझी विनंती आणि
मनापासूनची ईच्छा आहे.

"मनात राहिलं मन एक" ला अपेक्षेप्रमाणे ‘मराठी ब्लॉग विश्व’ वरून सर्वाधिक
भेटी होतात. त्यानंतर क्रमांक लागतो, तो ‘गुगल सर्च इंजिनचा’ (हे प्रमाण अलिकडेच
वाढले आहे) आणि थेट "मनात राहिलं मन एक" चा पत्ता टाईप करुन येणा-यांचा.
त्यानंतर ब्लॉगर आणि मनोगत वरुन येतात. शेवटी विविध फीड आणि ई-मेल
वरुन येणारे असतात.

तर...हे सगळं जाऊ दे...आता आजची कविता लिहितो...

शुद्ध आणि बेशुद्धीच्या किना-यावर तुमचं मन आठवायचा प्रयत्न करत असतं, नक्की
खरं काय आहे? कारण आभास आणि सत्य यात तुमचा मेंदू फरक करत नाही.
म्हणूनच तर भुताच चित्रपट पाहून तुम्हाला भिती वाटू शकते..., तुमच्याबरोबर
प्रत्यक्षात तसं काही घडत नसलं तरीही!

असा झोपेतून उठून
आलो मी स्वप्नात
रात्री पुन्हा झोपून
जगायचं जीवनात

मन आभासातून
सामावले श्वासात
श्वासातूनच...
परतायचं मनात

आठवतेय शुद्ध
बेशुद्धित
दोघंही...
मधल्या किना-यात

आवाजात शांतता
शांततेत आवाज
जीवन जगतंय रहस्यात
रहस्य जगतंय जीवनात

ना तू येतोस ना मी ही

2009-12-06T18:45:00.002+05:30

खूप खूप दिवस झाले शेवटची कविता लिहून...अनेकजण वाटही पहात होते...पण मलाच वेळ नव्हता. आता मी जी कविता लिहित आहे, ती दोन वर्षांपूर्वीच खरं तर लिहिली आहे. इतकीही खास नसेल कदाचीत...पण मॆत्रिवर लिहिलेली ही माझी ऎकमेव कविता आहे.

एक विशेष गोष्ट वाटते ती म्हणजे, ब-याचजणांनी आता या वेबसाईटचा पत्ताही लक्षात ठेवला आहे. आणि वरचेवर ते या वेबसाईटला व्हिजीट्सही देत राहतात. आपणही तो तसा बुकमार्क करु शकता...

माझ्याशी आपण बोलू शकता या email द्वारे onlinemailme@gmail.com किंवा या मेलला reply द्या. आपण बोललात तर मला आनंदच होईल.
----------------------------------

मॆत्री ना टिकेल आज
ती तर काल-परवासाठी
उद्या न बोलण्यासाठी

बंद एक होईल वाट-
असलेली आनंदासाठी
मनमोकळे करण्यासाठी

एकदातरी होणारच ना-
तासंतास बोलताना
तासंतास जगताना

समजून घेणार कोण?
तू का मी ‘त्याला’?
तुला की मला?

आत कुठेतरी मनात
रोज आठवण येतेही
ना तू येतोस ना मी ही

- रोहन जगताप

हे अश्रू

2009-09-30T11:25:00.021+05:30

कालच ही कविता लिहिली आहे..

समोरचे अश्रू पाहताना
ते पुसण्यापेक्षा
दूर होणं सोपं आहे
-----------------------------
अश्रूंची किंमत माझ्यासाठी
होती खूप काही
’जोपर्यंत मी स्वतः
कधी रडलो नाही’

येताना जे येऊन,
जाताना जाईल
पर्वा ना मनाची
मनाला राहिल

हा ना तो, तुम्ही स्वतः
देवही ना येईल
मग हे अश्रूही जगण्यासाठी
प्यावे लागतील

सारं जग पुसलं जाईल
आज आणि उद्या
त्या को-याशा जगावर
नव्याने लिहिलं जाईल

जो पुसतो हे जग सारंऽऽऽ
तोच पुसेल हे अश्रूही...
चांगलं पुसलं जात असेल जग
कदाचीत ओल्या अश्रूंनी
----------------------------------

समोरचे अश्रू पाहताना

ते पुसण्यापेक्षा

दूर होणं सोपं आहे

एक चांगला दिवस

2009-09-25T16:03:00.032+05:30

नवीन बदल पाहिलात का??? वर पहा! वर! Address bar मध्ये! हंऽऽ तिथे...http://rohan.manovishwa.com हा आपल्या संकेतस्थळाचा नवीन पत्ता आहे. जुन्या पत्त्यावरुन आलात तरी इथेच येणार आहात! त्यामुळे काळजी नसावी.

दोन दिवसांपूर्वी मला मेल आला आणि इतरही बरेचजण विचारतात, " कसं सुचतं तुला एव्हढं सगळं लिहायला?" तर त्याबद्दल थोडं बोलेनच...नाहीतरी नुसती कविता वाचून आणि लिहून पण बोअर होतं.

तर कविता वाचायची आणि लिहायची मला खूप आवड आहे असं नाही. आवडत नाही असं पण नाही. तर आपलं "चाललंय तसं चलू द्या" असं काहितरी आहे. विकत आणलेल्या कवितेच्या पुस्तकांना मी स्वतःहून हात पण लावला नाही अशी आईची तक्रार असते. पण मला मनातूनच ती वाचावीत, अशी ओढच निर्माण झाली नाही. अधून मधून एखादी दुसरी कविता कधीतरी कुठेतरी वाचतो मी. आरती प्रभूंचा कवितासंग्रह आवडलेला मला. बाकी मग मी काही फार कविता वाचलेल्या नाहीत.

म्हणूनच यमक जोडण्यापलिकडे कविता करण्यासाठी काही नियम असतात हे मला माहित नाही. कधीकधी तर हे यमक जोडण्यातही मी अपयशी ठरलेला दिसून येईन.

माझ्या कवितेचं एक वॆशिष्ट्य म्हणजे कोणत्याही कवितेत कुठेही मी न समजणार शब्द लिहिलेला नाही. (त्यांचं खरं कारण म्हणजे माझा शब्दसंग्रह कमी आहे. :-) म्हणूनच "क्षण" , "मन" यासारखे शब्द माझ्या कवितेत सर्वत्र आढळून येतात. यापुढे हे शब्द कमीतकमी वापरण्याचा मी प्रयत्न करेन.)

मला वाटतं माझ्या कविता स्वतःत एक वेगळेपण राखून आहेत. त्यात वरवर सारे काही अतीशय सोपे शब्द आहेत पण त्यांचा एकंदरीत अर्थ मनाला स्पर्श करतो. कविता लिहिताना मला एकच माहित असतं की मनातील भावना जशाच्या तशा शब्दांत उतरवायच्या आणि संगीत जसं मनाला स्पर्श करतं तसं सोप्यातसोपं लिहायचं. असा सुवर्णमध्य साधण्याचा माझा प्रयत्न असतो. माझ्या कविता या केवळ कविता नसून अतीशय आधुनिक चालींवर लिहिलेली गाणी आहेत.

आणि मला वाटतं माझ्यात देवानं दिलेली प्रतिभा आहे . कारण ब-याचवेळा एक ओळ आपोआप माझ्या मनात येते आणि नंतर मला समजतं की तीचा अर्थ किती मस्त आहे. अशी प्रतिभा असल्यानेच विशेष रस न घेताही माझ्याकडून कविता लिहिल्या जातात. पाच वर्षांचा असताना मी पहिली कविता लिहिली. म्हणजे नक्कीच ही गोष्ट माझ्या अंतर्गत असावी.

मला माझी कविता खूप जणांना आवडावी असं कधीच वाटत नाही. ती थोड्या जणांनाच आवडली आणि त्यांना त्यातून काही मिळालं तरी मला खूप आनंद होतो आणि त्यातच मी अगदी मनापासून खूप खूप समाधानी आहे.

ई-मेल द्वारे माझ्याशी संपर्क असा करता येईल onlinemailme@gmail.com

(आकार दूर जात आहे

त्याला तसंच राहू दे

आणि नकोच असेल

तर भरकटत जाऊ दे)

जेंव्हा मी पाहिलं

आकाश खाली येऊन

स्पर्श करताना

पण ती माझी कल्पनाच होती

आणि देवाची कल्पकता

आभासही सत्यात पसरले

मन आत्म्यात उतरले

हजारो क्षण प्रतिक्षेत थांबले

फक्त एका क्षणातले

एक चांगला दिवस

आणि सारंच काही छान होईल

जे काल नाही ते आज होईल

ईतीहास नव्याने लिहिला जाईल

आजच्या क्षणातून चिरकालात

आपण स्मृतींत हरवून जाऊ शकतो

स्मृती हरवू शकत नाही

पण आता तू हरवू नकोस

आणि दूर जाऊ नकोस

कोणीच नसलेला...

फक्त असलेला

हवंस त्याला जाणायला

माग तुटता तारा

तू मनोविश्वातला

एक चांगला दिवस

आणि सारंच काही छान होईल

जे काल नाही ते आज होईल

ईतीहास नव्याने लिहीला जाईल

आजच्या क्षणातून चिरकालात

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

रोहन जगताप

मग का तसं नाही?

2009-08-20T16:08:00.008+05:30

जीवन आहे स्वीकारणं
मग का तसं नाही म्हणनं!?
निरर्थक विचारांचं, तुंबून तडफडणं

स्वर्गात जाऊन पाताळात
श्वास इथे अडकतात
जीव वेळ खातो, अंत पहात रहातो

दूर टेकडीवरुन पाहिलं
मी चमचमतं शहर
काहीच जवळ नव्हतं
त्यादिवशी हे सारं दूर

दूपार ही दूरावली
सायं ना सरकली
मध्यरात्र पाहिली
सकाळ नको झाली

स्वर्गात जाऊन पाताळात
श्वास इथे अडकतात
जीव वेळ खातो, अंत पहात रहातो
----------------------------------

कसे आहात आपण??? बरेच दिवस झाले मी या इथे कविता लिहिली नाही, म्हणून मग वही उघडली, मागचे पान काढले. दोन कविता होत्या. आठ-आठ ओळींच्या, एकही स्वतंत्रपणे देण्यासारखी नाही. म्हणून मग त्या दोघांना एकत्र केलं. सांगण्यासारखी एक चांगली गोष्ट म्हणजे आत्तापर्यंत १२१ जणांनी ई-मेल द्वारे कविता स्विकारण्यासाठी आपल्या ई-मेलची नोंद केली आहे. पण दु:खाची गोष्ट म्हणजे त्यातील केवळ ४३ जणांनीच सुरुवातीला आपला ई-मेल verify केला आहे. म्हणजे याचाच अर्थ १२१ पॆकी केवळ ४३ जणांपर्यंतच माझ्या कविता प्रत्यक्षात पोहचू शकत आहेत. आपण नोंद केलेला ई-मेल हा आपलाच आहे आणि दुस-या कोणाचा नाही, याची केवळ खात्री करुन घेण्यासाठी ई-मेल हा सुरुवातीला फक्त एकदाच verify करावा लागतो. मला आशा आहे, नविन नोंद करणारे रसिक आणि ज्यांनी नोंद केली आहे पण मेल verify केलेला नाही असे सहकारी, रसिक आता आपला पहिला ई-मेल व्हेरिफाय करतील. बाकी आपल्याला काही प्रतिक्रिया द्यायच्या असतील, तर आपण त्या या इथे खाली comments मध्ये देऊ शकता. किंवा जे ई-मेल मार्फत माझी कविता वाचत आहेत ते खाली reply option वापरुन प्रतिक्रिया देऊ शकता. आजचा आपला दिवस खूप खूप चांगला जाईल.

आभास उरावे

2009-07-25T14:13:00.008+05:30

एका पानावर लिहिलेली कविता तर मला आठवत आहे, पण पान कुठे आहे? हे मात्र काही आठवत नाही. आता त्यासाठी कागदांचा सारा मोठा पसारा आवरत बसावा लागणार, आणि मला वाटत नाही सध्या तितका उत्साह आणि वेळ मला आहे... पण तरीही ही एक काही महिन्यांपूर्वी लिहिलेली कविता आज सापडली.
----------------------------------------------

त्या क्षणाला त्या क्षणानेच जाणावे
नंतर फक्त केवळ आभास उरावे

आता आठवत नाही,
पण त्या ता-यांनाही, मी काही मागितलं होतं
चालताना रस्त्यांनाही, काही सांगितलं होतं
ते तारेही आता, चालून गेले असतील
त्यांच्याकडेही ‘त्या’ ईच्छा उरल्या नसतील

त्या मनाला त्या मनानेच जाणावे
नंतर फक्त केवळ आभास उरावे

आता आठवत नाही,
पण त्या रात्रींनाही मी आश्वासिलं होतं
वाट पाहत्या नेत्रांनाही, सावरलं होतं
त्या रात्रींनीही आता, डोळे मिटले असतील
त्यांच्याकडेही ‘ती’ स्वप्ने उरली नसतील

फक्त एक

2009-07-20T14:14:00.009+05:30

सर्वकाही चांगलं झालं
हा मोकळा श्वास सांगतोय
आता हे सारं आकाश
उडण्यासाठी मोकळं आहे

मला उपदेश द्यायचा नाही
काही सांगायचंही नाही
मला फक्त मी रहायचं आहे.

आगतीक होऊ नकोस
रडू नकोस
हे तर केवळ
‘जीवन’ आहे
फक्त एक ‘जीवन’

मला जरा हात देशील का?
या क्षितिजापार जायला!
असं ऎकलंय
पलिकडे स्वप्नसृष्टी आहे
जायचंय पहायला

म्टटलं, ‘पाच वर्ष आहेत अजून’
स्वप्नातीत स्वप्नं पाहिली
असं म्हणून
पाहतोय तर ती वेळ कधी आली
हे कळलंच नाही,
स्वतःला सिद्ध करायची...

आता हवं ते मिळालंय
आनंदात सामावून जायचंय
हे तर केवळ
‘जीवन’ आहे
फक्त एक ‘जीवन’

--------------------------------------------------
$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$

बाकी बोलायचं झालं तर... टुलबार पाहिलात का तुम्ही??? जर नसेल पाहिला तर जरुर पहा. आपल्याला तो आवडेल याची मला खात्री आहे.

हे चल ऊठ!

2009-07-02T11:58:00.007+05:30

निघावंच लागेल, हे चल ऊठ

लवकर फ्रेश हो

आणि या कपाळावर आठ्य़ा कसल्या?

मनातली चित्रं बाजूला ठेव

आता काय करायचं ते लक्षात ठेव

घड्याळाचे काटे पाहिलेस का?

चल मग आता एक एक पाऊल ठेव

विश्वास कसा बसेल?

तो इथं कसा असेल?

आकाशातले तारेही रडतात

जेंव्हा स्वप्ने मरुन पडतात

परमेश्वरा मला तुझ्यात सामावून घे

हॄदयात, आत्म्यात सामावून घे

विश्वास कसा बसेल?

तो इथं कसा असेल?

आकाशातले तारेही रडतात

जेंव्हा स्वप्ने मरुन पडतात

---------------------------------------------------

आजच्या दिवसासाठी अगदी मनापासून खूप खूप शुभेच्छा! :-)

आज आणि चिरकाल

2009-06-26T13:43:00.010+05:30

अलिकडच्या काळात मी फार कमी कविता लिहिल्या. उगाचच खूप वेळ विचार करावा लागतो. ब-याचवेळा कवितेत सामावलेलं दुःख अनुभवायला नको वाटतं. आज एक कविता लिहिली आहे. खिडकीतून पाहताना ढगांनी अच्छादलेले डोंगर फारच सुंदर दिसत आहेत. अंगाला जाणवणारी ही मस्त थंडगार हवा कदाचीत तिथूनच येत असावी.

कोणी म्हटलं,‘छान झालं’

काहिंनी,‘व्हायला नको होतं’

‘असं माझ्याबरोबर होईल,

मला वाटलं नव्हतं.’

आई रोज करते प्रार्थना

ती म्हणते,

‘देव सगळं चांगलं करेल’

जीवन नाही सोपं

या इथं

अनंत प्रकाशवर्षातून

माझ्या पृथ्वीवर

अगणित प्रार्थना, अनंत ईच्छा

खिडकी, आंगण, पावसातून

आज आणि चिरकाल

मन, हृदय, आत्म्यातून

जीवन व्यक्त होतं

मनोविश्वातून

नितांत सुंदर जादूई

स्वप्न पाहिलेलं

विश्वासातून

अगणित प्रार्थना, अनंत ईच्छा

आज आणि चिरकाल

**********************

कविता आणखी थोडी हवी होती, असं मला वाटतं. पण सध्यातरी डोकं चालवायची ईच्छा नाहिये. ‘मनात राहिलं मन एक’ पुस्तक प्रकाशीत होऊन या ‘अक्षय्यतृतीयेला’ एक वर्ष झालं. पण माझी सध्याची कविता लिहायची गती पाहून वाटतं दुस-या कवितासंग्रहाला वेळ लागेल.

आजच्या दिवसासाठी खूप खूप शुभेच्छा!!! :-)

रोहन जगताप कडून...

असाच...

2009-05-30T10:34:00.007+05:30

मी आहे असाच

रोज रात्री तारे पाहणारा

नभांतील स्वप्ने

दूर विश्वात नेणारा

ओघळलेल्या पानातही

स्मृती जपणारा

आणि सायंकाळी रंगात

हरवून जाणारा

स्वतःचेच मन मी

मनात लपवतो

झुळूक ही हृदयाची

हॄदयातच जपतो

मी आहे असाच

ढगांसोबत भरकटणारा

आणि त्या तिथे दूर

क्षितीजात उतरणारा

जुन्याच नात्यांमध्ये

नाविण्य अनुभवणारा

हे भावविश्व रोज नव्या

रंगाने रंगवणारा

माझा चेहराही माझे

दुःख लपवतो

चुकलेले अषॄ मी

एकांतात पुसतो

मी आहे असा़च

तुषारात तरंगणारा

छोट्याशा प्रवाहातही

मन विरघळणारा

इवल्याशा पातीचाही

विचार करणारा

कोवळ्या दवबिंदूंनी

तृप्त होणारा

माझा श्वासही मी

पाहत राहतो

आत्म्याच्या चॆतन्यातून

देवालाही गाठतो

-रोहन जगताप (परतलो :-)

या सुंदर एकांतात...

2009-03-06T21:25:00.009+05:30

या सुंदर एकांतात

तो दुर तारा लुकलुकताना-

आज किती छान आहे ही हवा

जी माझ्या अस्तित्त्वाला स्पर्शून जात आहे

माझ्या मनविश्वाच्या चराचरालाही-

अशी़च एक कोमल झुळूक झेलते आहे

श्वासाहून काही दूर,

त्यातही एक सुंदर जाणीव,

स्पंदनांनी स्पर्शिलेलं अस्तित्त्व आहे

करायचं आहे काही तरी

कशाला ? कुणाला ?

नसलेल्या अर्थाला

- रोहन जगताप

...आहे मी ही

2009-02-02T10:07:00.012+05:30

एका english गाण्याच्या चालीवर (फक्त चाल!) लिहिलेली कविता. मला माहित नाही तुम्हाला आवडेल की नाही? पण मी तर अशीच लिहिली आहे. आणि खरं तर माझं मनोगत किंवा माझे विचार मला यावेळी मांडायचे होते...पण आता सध्या तरी वेळ नाहिये. कदाचीत थोड्या दिवसांनी...पण मला खात्री आहे तुम्हाला वाचायला आवडेल.

‘ती’ ची आवड

मला नाही निवड

ती बघेल सवड

मला राहिल ओढ

सांग आज क्लासनंतर

तू थांबशील ना?

थोडं बोलूयात ना

मी बोलताना तू

छान हसशील ना?

थोडं लाजशील ना!

तेंव्हा लपवेन मी

धडधडतं हृदय

त्याला ती सवय

आणि असं करताना

मी वाटेनच मूर्ख

हो! आहेच मूर्ख

मी नाही ग असा कोणीही

ज्यास लागतील लिहिण्यासाठी

काही अवघड ओळी

‘ती’ ची आवड

मला नाही निवड

ती बघेल सवड

मला राहिल ओढ

तुला दिसत नाही?

आहे इथे मी ही

मनात ऎकलं मी

तू न बोलताच,

‘नाही, नाही, नाही...’

तुला आठवतं!? मी-

समोर उभा होतो

हंऽ थोडं दमलो होतो...

खरंच मला आवडतं जेंव्हा

तू असतेस समोर

बाकी दिवस बो॓ऽअर

तू निघून गेल्यावर

विचार तासंतास, समोर-

तुझाच आभास

मी नाही ग असा कोणीही

जो बोलू शकेल सर्वांसमोर

मनातील काही

‘ती’ ची आवड

मला नाही निवड

ती बघेल सवड

मला राहिल ओढ

तुला दिसत नाही

माझ्या हृदयात काही

मनात ऎकलं मी

तू न बोलताच

‘नाही, नाही, नाही...’

(पण हो म्हणशील :-)

-रोहन जगताप

एकदा आणि पुन्हा पुन्हा

2009-01-27T15:26:00.006+05:30

तुझ्या आठवणींच्या पलिकडे

शब्द पाहू कशात हे?

आठवी अस्तित्त्व तुझे

आभासी स्वप्नात दिसे

हरवलेली किरणे जशी

सूर्यही शोधतसे

चांदण्या रात्री या सांग

कशी त्यास मिळतील ते?

गंध ह्या फुलातला

नेई दुर वारा नी

ना काहीही क्षणी

फुलाजवळ दिसतसे

मन पार करी अंतरे

मग येई साद, ‘थांब रे!’

तिच्यासाठी एकदा

आणि पुन्हा पुन्हा

-रोहन जगताप

हे रोजचंच आहे जगणं

2009-01-26T09:43:00.005+05:30

(एक लहानपणी लिहीलेली कविता... त्यामुळे समजून घ्या :-)

हे रोजचंच आहे जगणं
सुरक्षितपणे वागणं
कुठे बाँब, अपघात नी कुठे काही
बातमी-वर्तमानपत्राला घाई

हे देवा सांग तू
या विश्वात काय सुरक्षित
तू बनवलंस
आम्ही गमवलं

सूर्य खालून वर, वरून खाली
लोकं जातात- येतात माघारी
काय घेऊन? जीव मुठीत धरून
करायचं आहे आपलं कर्म

देवा तुझ्या प्रकाशाला
हा जसा ढग येतो आडवा
कधी कुठे त्याची सावली पडेल
काय सांगणार?

-रोहन जगताप

तुझ्यापुढे

2009-01-09T13:05:00.003+05:30

मला स्वतःला आवडणा-या माझ्या कवितांपॆकी एक...

मन मानेल ना मानेल

पण शेवटी ते हारेल तुझ्यापुढे

थोडे दिवस असे काढले

थोडे दिवस तसे काढले

मनाला आधार देत राहिलो

पण ते जुने आधारही...,

आता मागे पडले

तुझ्या छोट्या छोट्या गोष्टींचंसुद्धा

मला खुप कॊतुक होतं

आणि मी जे काही करत होतो

तेही वाटलं,

मनातलं एक दु:ख होतं

आजचा हा आणखी एक दिवस

सजेल ना सजेल

पण शेवटी तो मावळेल तुझ्यापुढे

- रोहन जगताप

क्षणात

2008-12-17T11:30:00.004+05:30

क्षणात संपलं(जेंव्हा)
जीवात अडकलेलं स्वप्न

जीव निघून गेला
हृदयात स्वप्नाचा स्पर्श
अडखळून पडला

श्वासाच्या सत्याबरोबर
ते स्वप्न आणि हृदय
जळू लागलं

खाऊन टाकणारी शांतता
नको नकोसा आवाज
पुन्हा उरलं चालत राहणं
भकास रस्त्यांवरुन त्याच

प्राणातून त्राण निघून गेला
अर्थाचा अर्थ निघून गेला
आशाही वेडी राहिली नाही
श्वासातला विश्वास निघून गेला

-रोहन जगताप

फुलपाखरू

2008-12-06T09:20:00.002+05:30

ब्लॉग... एक वर्ष पूर्ण!!!

समोर उडतं फुलपाखरू
हे निर्मळ प्रेम जणू
तू निरागस जीवनाची खरी साथ

नजर ही चोरताना तुला
समजत नाही?
कळणारच तुला...
तू लाजून समजावंस
इच्छा असावी

उमललेले फुल तनू
आणि जीवन स्मरण जणू
तू निमिष जीवनाची साठवण

नजरेच्या कोनामधून
कानोसा घे या हृदयामधून
तू अलगत सावरताना
मज सांगे ओढणी

जशी एक नाजूक तरू
निरागस, कोमल जणू
तू ‘अस्पर्श’ प्रेमाची हृदयातली वाट

नजरानजर होईल जशी
खाली तू बघताना अशी
मज ‘अबोल’ भाषेत
बोलतेस कशी!?

मनात येताना अशी
आणि मग जातेस कशी?
तू स्मृतीत उरलेली एक तहान

समोरून जाताना तुला
हृदयाने या स्पर्ष केला
या छोट्याशा जीवनाने
काही गुन्हा केला!?

मन अगदी तूच तू
तेही एक मृगजळ जणू
मज प्रेमास ग तू अफाट सागर

- रोहन जगताप

सुंदर आठवणी

2008-12-04T11:35:00.004+05:30

तुझ्या- माझ्या आठवणी
माझ्या कायम राहतील मनात
त्याच तर माझे जीवन
या जीवनात

प्रत्येक छायाचित्र आठवणींचे
काही देते आठवण करून
मग मी हळूच पुढचे बघतो
कसलासा विचार करून

हो कधीच नाही रहात
कुठलाही हातात हात
पण जीवनभर स्पर्श तो
हृदयाला देतो साथ

जेंव्हा आपण जवळ होतो
खरंच मला वाटलं होतं
तू माझी आताच.....
नंतर सुंदर आठवणींची

- रोहन जगताप

अशाच एखाद्या संध्याकाळीही

2008-12-02T11:35:00.001+05:30

मस्त वारा
थंड हवा
संध्याकाळ ही
छान किती!

वा-यासोबत
हलणारी पाने
त्यांची सळसळ
मधू‍ऽर ही

विखुरलेले
रंगीत ढग
स्थिर त्या तिथे
आकाशी

त्यांच्याच नादात
त्यांच्या जीवनात
किलबिल पक्षी
न लहान प्राणी

निसर्ग हा
दाखवतो आहे
खरी प्रसन्नता
मनाची

ह्या मनात
खुलू दे
असाच आभास
जीवनात केंव्हाही

अशाच एखाद्या
संध्याकाळीही

- रोहन जगताप

अनेक ठिकाणी

2008-12-01T11:35:00.002+05:30

एकावेळी अनेक ठिकाणी
असतो प्रत्येकजण
त्याच्याच निराळ्या रूपात
स्वार्थी स्वरूपात

फायदा फायदा
आपले स्थान
अडकलेला
आपला मान

मनासारखं हवं असतं
पण निराळं मन
आधीच घडलेलं असतं

इतर काही
असेलही खरं
पण आपलं तेच
आहे बरं

कोणी पडलं यातून बाहेर
तर मिळतो त्याला घरचाच आहेर!

- रोहन जगताप

आकाश येत नाही

2008-11-29T11:35:00.001+05:30

आकाश येत नाही खाली स्वतःहून
जमिनीवरील मलाच
जावं लागेल त्याच्यापर्यंत
अनेक अडथळे चुकवत
लवकरात लवकर, जमेल तेव्हढ्या

जर आधीच असते माझे घर
सुंदर अशा ढगांमध्ये
किंवा एखाद्या उंच अशा शिखरावर
तर मग तो माझा असला असता शेजारीच

माझ्या अनेक कल्पनांत
तो माझ्या शेजारीच असतो
पण मी तर आहे जमिनीवरच
घेऊन सुंदरसे पंख
जावं लागेल उडून तिथं

आवाज आला कानी...

‘पण जेंव्हा तू त्याला गवसणी
घालशील, तेंव्हा मात्र
आपले पंख हलवण्यास विसरू नको’

- रोहन जगताप

तुझ्या शब्दांनी

2008-11-27T11:35:00.000+05:30

तुझ्या शब्दांनी हृदयात माझ्या
बांधले तोरण
त्यात आहे जणू रूप गं तुझे
स्पंदनांचे स्मरण

समोर प्रत्यक्षात
आणि त्या तिथे आकाशात
नक्षत्रांचे प्रतिबिंब
नक्की पडले आहे कशात?

ना भावनांना येईल माझ्या
कधीही मरण
त्यात आहे जणू रूप ग तुझे
चिरकाल जीवन

मनाने गुंफले विचार
तुझ्या माळेत
माझ्या मनाचे मनही तुच
सोनेरी मनात

नाव जीवनाला जीवन तुझे
तुझेच ते क्षण
तुझ्या शब्दांनी हृदयात माझ्या
बांधले तोरण

- रोहन जगताप

सुंदर रंगसंगती

2008-11-25T11:35:00.002+05:30

तुझ्या एका कोप-यात
माहित आहे तुला
आयुष्याचा तू
सुटलेला एक बाण

या अशातशा
एका जगण्यामध्ये
जीवंत तू आहेस

त्यात रोजच्याच
काही गोष्टी
नेहमीच्याच, अनंत प्रकारच्या
सुखदुःखाच्या

‘ह’ रंग आयुष्याचे
भरावेच लागणार जीवनात

पण सुंदर सजेल हे
जीवन जेंव्हा
निवडशील मनापासून तू
एक सुंदर रंगसंगती
स्वतःसाठी

- रोहन जगताप

सुरुवात

2008-11-24T11:35:00.002+05:30

पण माझ्यासारखं

2008-11-22T11:35:00.002+05:30

पोकळ दिवस संपला
रात्रीचा प्रश्न उरला
तू गेलीस सोडून
आणि जन्मच हारला

थोड्या गर्वानेच मी म्हणतोय
असं समज हवं तर...
पण माझ्यासारखं पुन्हा तुला मिळणार कोण?

हताश वारे वाहिले
या घरासमोरून
वाहिलीही स्वप्ने
गेलेली विरून

माझ्या समाधानास मी म्हणतोय
असं समज हवं तर...
पण माझ्यासारखं पुन्हा तुला मिळणार कोण?

एवढं मोठं आकाश
गेलं हे झाकोळून
रात्रीही गेल्या
त्यांचं अस्तित्त्व विसरून

नको म्हणायला ते म्हणतोय
असं समज हवं तर...
पण माझ्यासारखं पुन्हा तुला मिळणार कोण?

थोड्या गर्वानेच मी म्हणतोय
असं समज हवं तर...
पण माझ्यासारखं पुन्हा तुला मिळणार कोण?

- रोहन जगताप

आमचे तर

2008-11-20T11:35:00.002+05:30

आमचे तर चालले आहे असेच
कधी अबोला
कधी जिव्हाळा

संवाद वाटतो, तरी असतो?
मनमोकळा!

खरंच अबोला, खरंच जिव्हाळा
की केवळ आमचा
कृत्रीम पावसाळा?

आमचे तर...

कधी खांद्यावरती हात
कधी मनावरती लाथ
तर कसली ही आहे?
आमची साथ!

खरंच हात, खरंच लाथ
की उगाचच आपली एक
मनाची बात

आमचे तर...

कधी असे
कधी तसे
कधी असेतसेही
पण असते कधी?
जसे आहे तसे!

खरंच असे, खरंच तसे
की गरज त्या त्या
वेळेपुरती...!?

- रोहन जगताप

मला जीवन दिसावं

2008-11-18T11:35:00.002+05:30

कधी वाटतं...
आपण दोघंच आसावं नी
अगदी कुणीही नसावं...
प्रत्येक शब्दातून तुझ्या
मला माझं विश्व दिसावं

रोज असतेस समोर तरीपण
एकटीच नाही कधीही
रोज दिसतेस समोर तरीपण
एक हृदय नाही कधीही

जातील एक एक दिवस
मग रात्रींनाही घाई
हरवून जातील क्षणही
राहून न जाईल काही

आहे मला ही जाणीव
म्हणूनच उदास मन हे होई
अन सावरण्यास त्याला
बघ ना इथे कोणीही नाही

म्हणूनच कधी वाटतं
आपण दोघंच आसावं नी
अगदी कोणीही नसावं
प्रत्येक शब्दातून तुझ्या मग...
मला जीवन दिसावं

- रोहन जगताप

किती!!!

2008-11-17T11:35:00.002+05:30

अनेक नजरांत
अनेक मनांत
मी वेगवेगळा किती!
अरे देवा! ह्या धरतीवर
मी रूपांत नेमका किती!

कुणाकुणाला कसेकसे
माझे हे रुप ते भासे
स्वतःस मजला माझी
अस्पष्ट आकृती दिसे

समोरील मायाजालात या
मी स्वतःस ओळखू कसा?
तो मीच खरा आहे का?
जो हा दाखवतोय आरसा

कुठेकुठे नी कसाकसा
मी उमटविला माझा ठसा
भटकताहेत ते सर्वही आता
शोधत आपली दिशा

- रोहन जगताप

कधी कधी

2008-11-15T11:35:00.001+05:30

कधी कधी
तू मला आठवतेस कशी?
कधी कधी
मी स्वतःतच गुंततो कसा?

मनात या...
मला दिसे तुझे रुप
पण आता
त्या गोष्टीला झाले दिवस खूप

जेंव्हा मी गेलो
काही (शेवटचं) बोलून

प्रत्येकवेळी
विस्मरणाचा प्रयत्न
प्रत्येकवेळी
तू समोर येतेसच कशी?

सांग ना...
तुला मी आठवत नाही?
आहे मनात
या बाकी काही?

जेंव्हा मी गेलो
काही (शेवटचं) बोलून

- रोहन जगताप

इथून दूरवर

2008-11-13T11:35:00.000+05:30

हवा होती थंड
सभोवताली प्रकाश मंद
निवांत रस्त्यावरुन
एकटंच चालताना

वाटेवरील एक छोटा दगड
मारला मी पायाने
तो गेला ठेचकाळात पुढे
जमिनीशी कुठे?

माझे मन हे
विरघळले त्यात
ते मला सोडून
हरवले कुठे?

लागली ही ठेच तुला
सांग मला कशाची?
कोणत्या भावना तुला
सोडताहेत दूर आकाशी?

तो एक छोटा दगड जसा
जाऊ नकोस
या जमिनीवरून
ठेचकाळत इतरांशी

जा तू या हवेतून
मस्त नी मनसोक्त
घे भरारी दूरवर, इथून
सर्वांपासून

- रोहन जगताप

त्याच्या आयुष्याला तरी

2008-11-11T11:35:00.001+05:30

काही ओळी तुझ्यासाठी लिहीलेल्या
काळाच्या ओघात दूर दूर गेलेल्या
आता माझ्या मनात अशाच आल्या
आणि मला त्या तिथे घेऊन गेल्या

हं... पण मी तेंव्हाच होतं जाणलं
म्हणूनच एकांतात,
छोट्याशा कागदावर लिहिलं...

‘भरकटेल तो अवखळ वा-यामध्ये अडकून
उंच उंच माझ्या हातातून
माझ्या जीवनावरून’

जसा एखादा संदेश घेऊन
सोडलेला बलून
रहावी माझी आठवण
मलाच म्हणून

कधी वाटतं मला माझ्या मनाशीच
वा-याने न्यायला हवं होतं त्याला
फक्त एकदाच बोलण्यासाठी तुझ्याशी

अर्थहीन आयुष्यातील
असला तो कागद जरी
हवा होता अर्थ त्याला
त्याच्या आयुष्याला तरी

- रोहन जगताप

स्वप्नांमध्ये

2008-11-10T11:35:00.001+05:30

स्वप्नांमध्ये रंगलो
तिथेच मी दंगलो
हा सर्व मूर्खपणा
मी कळून चुकलो

विचार विचार नी
विचारच करत राहिलो

जमिनीवरुन चालताना
क्षितीजाकडे पहात राहिलो
भोवताली दाट धुक्यामध्ये
ढगांना शोधत राहिलो

शोधत शोधत नी
शोधतच राहिलो

स्वप्नांमध्ये रात्री मी
फुले उमलतांना बघितली
नी पहाटे पहाटे
मला गाढ झोप लागली

झोपत झोपत नी
झोपतच राहिलो

- रोहन जगताप

मन हे काचेचं

2008-11-08T11:35:00.001+05:30

माझ्यात आता
माझी बाजू मांडण्याची
ताकद नाही...
मी अपेक्षाच का ठेवू?

स्वतःचा अपेक्षाभंग
करण्याचीही इच्छा नाही

माझ्यात आता
तेच क्षण पुन्हा जगण्याची
ताकद नाही...
एक प्रेम मीच का करू?

स्वतःचं हृदय
तोडण्याचीही इच्छा नाही

मी तुला का समजावं?

तू मला समजावंस
असंही आता वाटत नाही

माझं मन हे काचेचं
असंख्य तुटलेलं
न रुतावी तुज म्हणून
दिलेलं दूर कच-यात फेकून

- रोहन जगताप

मी गाठतो स्वर्गही...

2008-11-06T11:35:00.000+05:30

मी सुतावरून, स्वर्ग गाठतो
मग स्वतःलाच, तेथून ढकलून देतो
आपल्याला झेलणार कोणीच नाही
या जाणीवेतूनच पॅराशूट उघडतो

मी वाळवंटात, पाण्यामागे धावत सुटतो
भुगोलातील मृगजळही समजून चुकतो
आसपास कोणी नसल्याची करून खात्री
मग ते मृगजळही पिऊन टाकतो

- रोहन जगताप

नजर

2008-11-04T11:35:00.002+05:30

प्रत्येकाची नजर ही प्रत्येकाकडे
प्रत्येकास ती भासे स्वतःचकडे
मलाही वाटली ती तुझी तशीच
मी म्हटलं आपलं वेड्या मनाशीच

फोटो चिटकवलेला या भिंतीवर
त्याचीही नजर सतत माझ्यावर
अर्थहीन त्या निर्जीव नजरेतून
हं... घेतलं मी स्वतःलाच पाहून

-रोहन जगताप

सांगण्यासारखं

2008-11-03T11:35:00.000+05:30

सांगण्यासारखं काही नाही
सांगण्यासारखं खूप काही
जीवन मुकं हे वाटेल पण
बोलण्यासारखं खूप काही

अनाकलनीय जीवनात या
गुंतून गेलंय मनही
दुर्लक्षित कोप-यांतील क्षणांमधून
जगण्यासारखं खूप काही

सुख दिसेल फार मोठं
कधी दिसणार नाही काही
खूप खोल निराशेची खाई
अवकाशाला सिमा नाही

कितीही प्रयत्न केला जीवाने
जीवन बोलून सांगू शकत नाही
ओठांमागील शब्दांचा आवाज
अंतःकरणात घुमत राही

-रोहन जगताप

जिथं असशील तू

2008-11-01T11:05:00.003+05:30

असं वाटतं आता
ही थंडीच पांघरून घ्यावी
गारगार हवेत अलगत उडावं
काळोख्या अवकाशातून
सृष्टीस बघावं
अन मग हळूच यावं
जिथं असशील तू
खरंच आत्ता, काय करत असशील तू?
...यावं जिथं असशील तू...

-रोहन जगताप

रिमझिम

2008-10-30T15:15:00.004+05:30

मी चाललो होतो... फिरायला
(आणि त्या निमित्ताने काही आणायला)
दिवस होता सुंदर नी-
‘असंच’ काहिसं मनात

छानसा रस्ता सजलेला, हिरव्या बाजूंनी
फुलपाखरे खेळत होती, भोवताली रंगांनी

मी हसत बघितले डोळ्यांनी
या माझ्या मित्रांना...
एवढ्यात एक छोटेसे फुलपाखरू,
गेले माझ्या भोवती बागडून
हं...कदाचीत त्यावेळी-
माझं मनच गेलं होतं फुलून

ऎकू येत होती, सळसळ पानांची
लागली होती थंड, चाहूल वा-याची

वा-याचा झोत स्पर्शून गेला
हिरव्या ढगांना... नी
मी संपूर्ण भोवताली अनुभवली
हेलावत्या, पिवळ्या
पानांची... रिमझिम

-रोहन जगताप

तू सहजच

2008-10-29T12:16:00.004+05:30

तू सहजच बोलून जातेस
तू सहजच हसून जातेस
दुस-या दिवसाची प्रतिक्षा
मात्र मलाच लागून राहते

धडधड या हृदयाची
थांबता थांबत नाही
तुझ्यासाठी जगण्यासाठी
मी थांबवतही नाही

कधी नकळत फुलांमधूनी
भ्रमर बनून जाताना
हा हवेत दरवळणारा
मन सुगंध झेलताना

वाटे सुंदर जीवन आहे
आपुल्याही वाटेवरूनी
की क्षणात निघूनी जाते
ती ही वाट सरुनी

तू सहजच बोलून जातेस
तू सहजच हसून जातेस
नी या मनवेड्याला प्रतिक्षा
कशाची लागून राहते?

-रोहन जगताप

थांबण्यासाठी

2008-10-29T12:04:00.005+05:30

थांबण्यासाठी दिवस अपूरा
जाताना पुरतील, काही क्षणही

गोल चक्र दिवसाचे हे
एका क्षणात जाईल निघून
थांबल्याने का कधी?
वेळ निघणार आहे शिवून?

थांबलेल्या दिवसात
काही विशेष असत नाही
पण जातानाच्या दिवसात
तसं बरंच काही घडतं

तासनतास कधी एकाच ठिकाणी
जणू थांबला आहे वेळ
तर कधी काही क्षणात
इथून तिथे
मोठा काळ लोटल्यासारखं

-रोहन जगताप

अथांग नेत्रांची

2008-09-07T11:54:00.010+05:30

आगामी कवितासंग्रहातून...

नाही, नाही पुन्हा जायचं, असंच
हुरहुर हृदयाची
नको पुन्हा करुन देऊस जाणीव
वाट पाहत्या मनाची

नको, नको अशी दिसू नकोस
‘तेंह्वा शेवटची’
नको पुन्हा होऊस अशी
हृदयचित्रांची

दिसत जा... रोज रोज
येताना, जाताना
तू ग तुझीच राहून
माझीही होताना

नको, नको पुन्हा दिसू नकोस
शोधत्या श्वासाची
नको पुन्हा होऊस, अशी या
हळव्या मनाची

हसत जा, लाजत जा... रोज
काही बोलत जा
उद्या येणार आहेस म्हणून
अशीच तू पहात जा

नाही, नाही पुन्हा लाजायचं
कोमल पावसाची
नको पुन्हा पाहूस अशी
अथांग नेत्रांची

रोहन जगताप

मूर्ख मन

2008-09-03T12:40:00.013+05:30

मूर्ख मन

मी आणि माझं एक मूर्ख मन
दोघेच आहोत इथं, एकांत कट्यावर
तासंतास तुझा विचार करत
इथल्या काळोखातून, सर्वदूर ता-यांमध्ये

कुठेतरी असशील तू
आणि काहीतरी करत असशील
तुझ्याच कल्पनाविश्वात रमून
जिथे अनंत प्रकाशवर्षांपर्यंत
मी कुठेच नाही

पण माझ्या कल्पनाविश्वाचे प्रतिबिंब
उमटले आहे या समोरील ख-या आवकाशात
जिथे या क्षणी तूच तू एक आहेस

तो सुदूर तारा किती जवळ माझ्या!!!
आणि माझे घर दूर दूरऽऽऽ

रोहन जगताप

अन जीवन सरलं पुढे

2008-06-22T17:22:00.018+05:30

अन जीवन सरलं पुढे

आपण जीवनात जवळ आलो
अनेक वेळा

अन जीवन सरलं पुढे

नजरेचे कटाक्ष हरवले तिथेच

त्या हरवलेल्या कटाक्षांनी

त्यांच्या मनात जाणलं जे ही

अन जीवन सरलं पुढे

अनेकवेळा गेलो

एका रस्त्यावरून

त्या रस्त्यांनाही वाटलं

आपण बोलावं म्हणून

मी थांबलो तिथेच

त्या रस्त्यावरती

आश्चर्याने बघत

सर्व क्षणांभोवती

अन रस्ता सरला पुढे

चालत गेला पुढे

रोहन जगताप

तू माझ्यात

2008-06-19T20:18:00.005+05:30

तू माझ्यात

वाटतं एकत्र असावं
तू आणि मी
निवांत एकांतात

स्पंदनांनी ऎकावी स्पंदनं
आणि मी ऎकावं
तू न बोलताच काही

नेत्रांतील तरल पाण्यात
विरघळेल तुझ्यात
सारं विश्व माझं

श्वासांनी घ्यावा श्वास
आणि मी द्यावं
तुज जन्मास काही

क्षणांनी थांबवावं क्षणांना
आणि मी थांबेन
नेहमीच तुझ्यासाठी

स्पर्शाने जाणावा स्पर्श
आणि मी जाणावं
तुझं हृदय सर्वस्व

रोहन जगताप

असेलच कोणीही

2008-06-16T10:57:00.006+05:30

असेलच कोणीही
त्याच्या विश्वात तसंही

इच्छांनी सजवलेलं
एक सुंदर स्वप्न असेल
हृदयाच्या कोप-यातही
एक कोपरा असेल

मनातच मनानं लिहिलेली
अपूर्ण ओळ असेल
त्याची शाई अजूनही
काहीशी ओली असेल

असेलच कोणीही
त्याच्या विश्वात तसंही

स्वतःच्याच एकांतात जाणलेलं
एक प्रेम असेल
कुठेही नसलेलं त्याचं
एक अस्तित्त्व असेल

स्वतःहाच हृदयानं बांधलेला
ऋणानुबंध असेल
अलगद स्पर्शून गेलेला
तो आनंद असेल

रोहन जगताप

वळून जीवनात माझ्या

2008-06-12T19:26:00.004+05:30

जेंव्हा हातात आली
पहिली बाईक स्वतःची
आठवतोय आनंद
वाटचाल जीवनाची

चालवलेली मनसोक्त
मित्रांना घेऊन
लायसन्सशिवाय
पोलिसांना चुकवून

पेट्रोलसाठी आईकडे
माझं पॆशे मागणं
तिने संपले म्हणून
थोडेसेच देणं

मग सुटायचा प्रश्न
मित्रांना भेटायचा
सापडत नाही पत्ता
आत्ता कुठेच ज्यांचा

मी मागे वळून बघताना
ते चिरकाल क्षण
पुन्हा जगताना

वाटतं त्या तिथे जावं
आणि त्यातच
आणखी काही पहावं

ते सोनेरी दिवस आयुष्याचे
वळून जीवनात माझ्या

जाताना असंच
कधी एका वळणावर
भेटली होतीस तू
आणि मला जाणिव होती तेंव्हाच

उद्या हा माझा नसणार
तू आज आहेस तशीच
पुन्हा कधीच नाही दिसणार

मित्रांनो दवडलेली वेळ
ना परतेल जीवनात कधीही
ना राहील काहीही कधीही

आणि आता माझ्या जीवनवाटेवर
आहे वर्दळ वाढली
ती माझी जुनी बाईक त्यात
नकळत मागे पडली

जाताना असंच
कधी एका वळणावर
भेटली होतीस तू

आणि मला जाणीव होती तेंव्हाच
उद्या हा माझा नसणार...
वळून जीवनात माझ्या

रोहन जगताप

तुला तिथून बघताना

2008-06-12T11:14:00.002+05:30

तुला तिथून बघताना
क्षण नाजूक जीवनातला
मी बघत बघत नि
बघतच राहिलो
समोर नसतानाही बघितलं...

सुंदर जीवनातल्या सकाळी
तुला बोलताना, हसताना
बघितलं...
'वेळेचीही गती हरवली
त्या माझ्या एकाग्रतेनं'

या माझ्या आयुष्यात
तुझं थोडंसं आयुष्य चोरलं

ना परत करणार
कधी तुला...
अर्पण करेन अनंताला...

रोहन जगताप

कधी तुला...

2008-06-07T20:06:00.004+05:30

कधी प्रश्न असावा तुझ्यापाशी
असावे एक उत्तर माझ्यापाशी
आणि गरज पडावी जीवनाला
मग त्याने आठवावे क्षणाला

कारण असं होईल
क्षणही निघून जातील

कधी चुकावी तुझीही वाट
तिथे नकळत तुज मी दिसावे
आणि चुकलाच हृदय ठोका
तो देण्यास मी असावे

असं व्हावं... संपावे
देऊनी तुला
उगाच जगण्यासाठी धडपडणारे

कधी तुला गरज पडावी थोडीशी
आणि विचारात यावं
एक नाव माझंही

कधी आठवावं तुला ते
स्वतः हरवण्याआधी

रोहन जगताप

आज

2008-06-01T17:22:00.005+05:30

आज रहायचं आहे असं
जसं उद्या जायचं नाही कुठं
तुझ्याबरोबर माझ्यासाठी

आज झोपायचं आहे असं
जसं उद्या ना! नाही उठायचं
स्वप्नांमध्येच पाहण्यासाठी

आज क्षणाला पकडायचंय असं
समजून ते शक्य आहे तसं
पुन्हा पुन्हा तो जगण्यासाठी

आज आवरायचं आहे असं
जसं उद्या नाही परतायचं
तुझा-माझा पसारा पाहण्यासाठी

रोहन जगताप

चाललंय नेहमीचं

2008-01-02T15:00:00.000+05:30

चाललंय नेहमीचं
नेहमीचंच चाललंय
शोधायचाय मार्ग, मला मिळवायचाय
दिवस आले गेले
मी पर्वा केली नाही पण
शोधायचाय मार्ग,मला मिळवायचाय

जर तुम्ही
वाचले तुमचे मन...
लागेल काही वेळ
समजण्यास सर्व
पण तुम्हाला, तुमच्या मनाचा
कळेल अर्थ
आणि तुमचे मनच
तुम्हाला ठेवेल वर
जेंव्हा सर्व खाली...
केवळ वळवा मानऽ

काहीच न करण्यापेक्षा
काही केलेलं बरं.
असं ऎकलंय मी, मी ऎकलंय...
सर्व शक्य आहे
मी नेहमीच जाणत आलोय पण...
शोधायचाय मार्ग, मला मिळवायचाय

जर तुम्ही
वाचले तुमचे मन...
लागेल काही वेळ
समजण्यास सर्वऽ
पण तुम्हाला, तुमच्या मनाचा
कळेल अर्थ
आणि... जेंव्हा तुम्ही वाचाल
त्या पुस्तकाचे, शेवटचे
कोरे पान...(येईल तुम्हाला भान)
केवळ वळवा मानऽ
(आणि आपल्या मनात बघा)

-रोहन जगताप
सर्व वाचकांना नववर्षाच्या हार्दीक शुभेच्छा!!! :-)

पहिल्यांदाच बघितलं...

2007-12-23T19:24:00.001+05:30

या कवितेतील सगळे प्रसंग जसेच्या तसे लिहिले आहेत. आमचा खुळा संगणक मध्येच हँग झाल्याने, मला एवढी मोठी कविता दोनदा लिहावी लागली... :/
1.हं... मित्राचा फोन आला
‘ये इथं भेटायला...’
त्याच्याबरोबर गेलो त्याचं
लायसन्स काढायला
2.गेटमधून शिरताच दिसली
‘घाई’ सर्वांना
फार नंतर कळालं, माणसं
आली होती ‘घाईला’
3.माझा मित्र गेला एका खिडकीपाशी
त्याच्याकडेही बरोब्बर नव्हती
सुट्टी नोट कशी?
मी तरी म्हटलं उरलेले पॆसे माग
त्यानं तसं म्हणता ‘तिला’ आला राग
पण तिनं बोलण्याआधीच काही,
‘तसंच असतं' ‘रां‍ग’ म्हणाली.
अरे! एवढाही ‘अ॒र्थ॒’ कळत नाही का?
असा ‘मतीतार्थ’ होता, त्यांच्या बोलण्याचा
4.मी बातमीत होतं ऎकलं
भ्रष्टाचारानं ‘देशाला पोखरलं’
पॆशांसाठी काम अडवलं
मी स्वतः नव्हतं अनुभवलं...
5.मित्राबरोबर गेलो त्याचं
लायसन्स काढायला
पहिल्यांदाच डोळ्यांनी बघितलं
भ्रष्टाचाराला...
6.एक मुलगा आला ‘एजन्ट’ घेऊन
हसत ऑफिसर गेला सर्वांसमोर बोलून,
‘हे काम आधिचे पॆसे देऊन...’
मग, 'आत्तातरी एवढं घ्या...' असं म्हणून
एजन्टनं अगदी गयावया करून
ऑफिसरच्या खिशात दिले पॆसे कोंबून
तिथं नवीन नव्हतं, कुणास काही
मनात ‘जीवनाचाच तो एक भाग राही’
7.काही केलं पाहिजे
‘मी सोडून’
पुढं आलं पाहिजे
‘मी सोडून’
घडवावी अद्दल
‘मी सोडून’
कुणीही यावं...
मी (मनातून) पाठिंबा देऊन
8.मला लागली होती तहान
उन्हानं गेलं होतं डोकं तापून
म्हणून आलो झाडाखाली अन्
बघितलं समोर, सहज म्हणून
9.तिथं भ्रष्टाचार रोखण्यास, रोवल्या होत्या पाट्या
कसं म्हणू ‘तिथल्या अनोळखी’, ओळींना मी खोट्या!?
पाटीखालीच रोवला होता भ्रष्टाचार
जणू अगदी नेहमीचाच शिष्टाचार
त्यात वेगळं असं नव्हतं काही,
(मनात) ‘तो जीवनाचाच एक भाग राही...’
10.तिथं काही नव्हतं माझं
काम स्वतःचं :)
(म्हणून) मला दिसत होतं तिथं
सगळंच गमतीचं

- रोहन जगताप

पुन्हा एकदा...

2007-12-23T19:24:00.000+05:30

पुन्हा एकदा नवी सकाळ
नको म्हटलं प्रकाशाला
पांघरूनाखाली दिवस दडवून
ये म्हटलं रात्रीला

मी तसाच पडून राहिलो
वेळ पुढे ढकलला
पण शेवटी पांघरूनातही
क्षणात दिवस उगवला

ते चुरगळलेलं पांघरून
टाकलं मी बाजूला
निमेषात लक्षात आली
कामं दिवसाला

मला जीवनात नको आहे
ओझं गाठीला
स्वर्गीय स्वप्नातूनच मला
जायचंय स्वर्गाला

सकाळी उठताच हातात येतो पेपर
खरं जीवन सांगू लागते खबर
आयुष्याभोवती फिरते नजर
चित-पटांत सगळी उत्तरं...

(पण) चालत राहण्याशिवाय
काही काम ना ‘हाताला’
जुनं तोंड धुऊन सुरूवात
केली कामाला

- रोहन जगताप

तिथला श्वास

2007-12-23T13:27:00.000+05:30

उभ्या अंतःकरणात उमटलेल्या
मर्यादीत काळाच्या अनंत रस्त्यावर
मागे वळून बघता ‘दूर भासणारॅ’
(पण) अंतःनेत्रात, श्वासाच्या कोपरॅत लुकलुकणारॅ
त्यांच्याच निर्मळ हृदयातून स्मितहास्य करणारॅ ‘स्मृती’
जशी दूर घेऊन जाणारी, सळसळत्या पानांची
श्वासात अडकलेली, एखादी शांत दूपार
जवळ येऊन दूर... शून्यात जाणारा ‘अनामिक आवाज’
मनाला स्पर्शून नष्ट होणारा ‘अनोळखी’ आवाज
आज ह्या इथल्या ‘शून्य’ हवेत
मी घेतो आहे ‘तिथला श्वास’

-रोहन जगताप

साथ

2007-12-15T13:29:00.000+05:30

सूर्य फिरला
सावली फिरली
डोक्यावरची
छाया गेली
बदलला ऋतू
उडाले पक्षी
सोबत राहतील
वाटलं होतं
भूकंप येताच
पडली घरे
खंबीर उभी
केली होती
उतार होता
वाहिली नदी
समुद्राकडं
गरज नव्हती
आल्या समस्या
बदलली माणसं
साथ देतील
वाटलं होतं

-रोहन जगताप

जागा

2007-12-15T13:24:00.001+05:30

शांतता आणि समाधान बघत
जायचे आहे जागा शोधत
निर्जन जंगलात
ओसाड वाळवंटात
युद्धाच्या भोवरयात
नी माणसाच्या हॄदयात
दिलेल्या संस्कारात
घडलेल्या मनात
चाललेल्या दिवसात
नी समोर प्रत्यक्षात
गरीबीत जगणारॅ
श्रीमंतीत वाढणारॅ
श्रमिक म्हणवणारॅ
सामान्य माणसांत
ह्या देशात
त्या देशात
ह्याच पॄथ्वीवर
नी ह्याच जगात
ह्याच्यात
त्याच्यात
प्रत्येकात
नी माझ्यात

-रोहन जगताप

आणखी काही

2007-12-15T13:21:00.000+05:30

जाताना भासे
काहीबाही
असताना त्याची
किंमत कशी-
लहान क्षणांचे
अप्रूप वाटे
ज्यांचा ना शिवला
विचारही
थांबवू ना शकलो
काहीही
ते सर्व आता
शोधत आहे
आणखी काही
केलं असतं
मागे पाहताच
मला दिसलं

-रोहन जगताप

अपेक्षा

2007-12-15T13:18:00.000+05:30

प्रत्येकाची प्रत्येकाकडून
काही अपेक्षा
कधी त्याच्यासाठी
कधी स्वतःसाठी
पण स्वतःच्या समाधानासाठीच
व्यक्तिकडून
परिस्थितीकडून
पूर्ण व्हावी म्हणून
देवाकडून
काहीतरी करून
पूर्ण व्हावी
लालूच देऊन
प्रार्थना करून
गोड बोलून
किंवा आपला
प्रयत्न करून
एकावेळी अनेक
एक संपताच दुसरी एक

-रोहन जगताप

मी जाणतो

2007-12-14T16:46:00.000+05:30

एकदा आई म्हणाली मला
सोन्यासारखे दिवस दवडू नकोस
(नी)मी जाणतो
सोनेरी सूर्यकिरणांत उजळणारे दिवस

आणि पुढे ती म्हणाली
खूप खूप मोठ्ठा होऽ
मी जाणतो
तिची माझ्यावरील मोठ्ठी माया

मला केवळ जाणायचे आहे,
ह्या जीवनापलीकडे काय आहे?
सोनेरी दिवस आणि आईची माया?...

शाळेत ऎकलं होतं भाषणांत-
‘परी किर्तीरूपी उरावे...’
मी जाणतो
चिरकाल स्मॄतींवरील प्रवास

नंतर ऎकू आली सुचना
‘मुलांनो शांतता पाळा!’
मी जाणतो
शांतता ह्या जीवनातली...

मला केवळ जाणयचं आहे,
ह्या जीवनापलीकडे काय आहे?
(माझ्या) ‘चिरकाल स्मॄती’ आणि ‘खरी शांतता’?...

-रोहन जगताप

त्या क्षितीजापलीकडे

2007-12-14T16:43:00.000+05:30

समोरील त्या क्षितीजापलीकडे
मी फार पूर्वी काही सोडून आलो आहे
आता ते वातावरण किंवा
त्या व्यक्तिही उरल्या नाहीत
केवळ त्यावेळेस कशामुळेतरी केलेले निश्चय
मनात उरले आहेत
जे पूर्ण झाले नाहित
गतकालीन गोष्टींसाठी मला का ?
काही करायचं आहे...
मी काही केलेलं गतकालाला
कळणार देखील नाही
पण मला वाटतं कदाचीत
तो माझ्या आतच कुठेतरी उरला असावा
आणि मला त्यालाच पूर्ण झालेल्या
इच्छा अर्पण करायच्या आहेत
त्याच्या समाधानासाठी नाही
माझ्या समाधानासाठी

-रोहन जगताप

बेपत्ता

2007-12-14T16:40:00.000+05:30

हीही सुट्टी गेली
तशीच-
काहीतरी करू उद्या म्हणत
आणि सांगायलाच नको
आत्ता वाटतंय वाईट
वेळ संपला म्हणून
जसा होतो आधी
तसाच आहे आत्ता
हातातली वेळ मात्र
झाली आहे बेपत्ता

-रोहन जगताप

आपल्या आपल्या गावी

2007-12-11T16:46:00.002+05:30

घरी जात असताना वाटेत अनेक गावे लागली. खिडकीतून बघत असताना प्रत्येक गावात असंख्य नवनवीन चेहरे दिसत होते, प्रत्येकजण आपापल्या कामात, स्वतःहाच्या विश्चात गुंतून गेला होता आणि स्वतःची ओळख जपत होता, आपल्या आपल्या गावी.

आपल्या विश्वात, आपल्या स्वप्नात
आपल्या आपल्या गावी
त्याच दिशांना, त्याच ठिकाणी
नेहमीचीच जीवणगाणी
आपल्या परिवारात,आपल्या माणसांत
आपल्या आपल्या गावी
त्याच निवारयात, त्याच आधारात
स्वतःची ओळख जपावी
आपल्या घरात,आपल्या कामात
आपल्या आपल्या गावी
त्याच सुखांत, त्याच दु:खात
प्रत्येकाची एक कहाणी
आपल्या समस्या, आपलेच उपाय
आपल्या आपल्या गावी
तीच संकटे, त्याच अडचणी
जीवन सोडविण्याच्या कामी
आपल्या जन्मात, आपल्या मॄत्यूत
आपल्या आपल्या गावी
त्याच ईच्छांत, त्याच आकांक्षात
संपते एक कहाणी
आपला स्वभाव, आपले मन
आपला चेहरा, आपली ओळख
केवळ, आपल्या आपल्या गावी

-रोहन जगताप

माझी टाळी

2007-12-11T16:46:00.001+05:30

त्या गडगडाटात टाळ्यांच्या
माझी डळमळीत टाळी ही
तीचा आवाज मी आणि आसपास
कुणीही ऎकला नाही
या न थांबणारया वेळेनं
मला अनंत संधी दिली
कधी विचार मी केला नाही
कधी कॄती ती झाली नाही
अजून आवलोकन करतोय म्हटलं
विश्लेशण करतोय म्हटलं
ऎकताना हॄदयाचे ठोके
आवाज सेकंद काट्याचा ऎकला नाही
कधी मलाच आलेले उत्तर
उभा राहून देऊ शकलो नाही
कधी मनात आलीच शंका
तर मी प्रश्न विचारला नाही
जागा पटकाविण्यासाठी
या ‘मी’ म्हणणारया गर्दीत
मी कुणास ढकलले नाही
त्यातून बाहेरही पडलो नाही
काळाने विचारलेल्या प्रश्नांना
मी डळमळीत उत्तरे दिली
पण कधी आभ्यास केला नाही
‘करू’ म्हणणंही सोडलं नाही
असंख्य हात असले जरी
ह्या इतक्या विशाल जगात
पण माझ्यासाठी ना कधी
एक टाळी वाजली नाही

-रोहन जगताप

निवांत संध्याकाळी

2007-12-11T16:46:00.000+05:30

सूर्य मावळत असतो
देऊन रंग छटांचे आपल्यासाठी
डोळ्यांत साठवण्यासाठी
स्वप्नांत पाहण्यासाठी
जीवन सजवण्यासाठी
तेंव्हा डोकं आणि परीसर थंड होऊ लागतात
मनही शांत, निवांत होतं
सभोवतालच्या वातावरणात रममाण होतं
की भूतकाळातील एखाद्या रमणीय ठिकाणी जातं!
सूर्य निघून जातो
आपल्याला संधी देऊन विश्रांतीची
नव्या दिवसाची सुरूवात नव्या उत्साहानं करण्याची

-रोहन जगताप

त्या तिथे

2007-12-09T18:36:00.001+05:30

उदास शांतता
हतबद्ध चेहरे
कुजक्या भिंती
पत्र्यांची घरे
अस्ताव्यस्त कचरा
त्याचा वास
अंधारच अंधार
मिणमिणता प्रकाश
आजारी कोणी,
कोणी कामात
विषण्ण आकॄत्या
दिसताहेत घरात
जीवन हुडकत
भटकणारे कुत्रे
दॆवाच्या हाती
सगळी सुत्रे
मळका वेश
दारिद्र्याची रेष
इच्छा स्तब्ध
त्या तिथे

रोहन जगताप

धूर

2007-12-09T18:36:00.000+05:30

अनेक ज्वलंत प्रश्नांचा धूर
गेला डोळ्यात अनेकांच्या
पण डोळे चोळण्यापलीकडे
कोणी काही केलं नाही
पण कुठेतरी लागलेली आग
दूरून पहात राहताना
स्वतःपर्यंत पसरत नाही
तोपर्यंत दूर्लक्ष करत जाताना
कधी पेटेल वणवा येईल का सांगता?
सर्वच जळून जाईल
बाकी काही न राहता
मग हातात उचलून नुसतीच राख
एक आधीच शांत झालेली आग
आता आपल्या आश्रूंनी विझवण्यात
काय अर्थ आहे?

रोहन जगताप
‘पुढारी’ला पाठवलेल्या कवितांपॆकी एक.

जीवन संगीत

2007-12-07T22:52:00.003+05:30

सुरकुतलेला चेहरा
विस्तारलेले विचार
जन्मभर सहन करुन
ॠतूंचा मार
थकलेले शरीर
परिपक्व मन
चढऊतारांचे
बघून क्षण
अस्पष्ट नजर
दूरवर दॄष्टी
अनुभवून आत्तापर्यंत
सारी सृष्टी
शांतता कानात
विचार मनात
ऎकत राहतो
जीवन संगीत

रोहन जगताप
‘पुढारी’ला पाठवलेल्या कवितांपॆकी एक.

आठवणींच्या अल्बममधून

2007-12-07T22:52:00.001+05:30

तुझ्या आठवणींच्या अल्बममधून
आठवतोय का बघ
एक छोटासाच क्षण
आणि त्यावेळचं त्यातलं ते मन
या सरळ चाललेल्या जीवनात
तो इथेच कुठेतरी आहे
डोळे मिटल्यावर कधी शांतपणे
डोळ्यांसमोर उभा तो राहिल
जेंव्हा निघू लागतील तुझे
आठवणींच्या कोपरॅतील
क्षण असंख्य असे छोटे छोटे
जे कधी होते तुझे,
रोजचेच बापडे आपले
काही वेगळं महत्त्व नसलेले;
तेंव्हा तुला ते
वाटतील रमणीय
दूर कुठेतरी क्षितीजावर दिसेल
पाऊलखुणांचे इंद्रधनुष्य तुला
जे चालताना ना भासले सुंदर
नकारार्थी असलेल्या तुला
अशावेळी तेंव्हा वाटेल तुला,
‘अरे आपण तर खूप जगलो!’

-रोहन जगताप
‘सकाळ’ मधील एका काव्यलेखनस्पर्धेसाठी पाठवलेली कविता.

हसत आहे भिकारिण

2007-12-07T10:09:00.000+05:30

हसत आहे भिकारीण
आणि तिची मुलगी लहान
‘स्वतःला विसरुन काही क्षण’
की ‘आहे त्यात मानून समाधान?’
रस्त्यावरचं असं चित्र
मला खरंच वाटलं विचित्र
कारण शाळेत शिकलो होतो मी
दुःखी कष्टी आहेत ती
राहतात आपल्यातच इथे तिथे
‘जगवेल जी जागा त्या तिथे’
मळकट कपड्यात, विस्कटलेल्या केसांनी
भटकत असतात, ते अनवाणी
कुस्करलेल्या फुलाचं
आयुष्य जणू त्यांचं
पण तोच सुंदर गंध फुलाचा
जणू त्याच्या आत्म्याचा
वरुन नसतानाही
अंतरंगात सर्वकाही
तेच मन काही मागणारं
भावनांमागे धावणारं
म्हणूनच हसत आहे भिकारीण
आणि तिची मुलगी लहान
‘हसल्या त्या दोघी समाधानाने
की एकमेकांवरील प्रेमाने!’

रोहन जगताप
पुढारी वर्तमानपत्रास पाठवलेल्या कवितांपॆकी एक.

भ्रमाचा भोपळा

2007-12-06T09:49:00.000+05:30

दिनांक १०-१२-२००६ रोजी माझी "पुढारी" वर्तमानपत्रात प्रकाशित झालेली कविता.

माझा भ्रमाचा फुटताच
भोपळा "एक"
मी टाकलेली असते
उडी "दुसरयात" लगेच
निवारा तर पाहिजे असतो
जीवनाला
काहीतरी सांगितलं जातंच
मनाला
तिथं राहणंच वाटतं मला
सुरक्षित
की सत्य न जाणणारा
आहेच मुळी मी अशिक्षित?
काही असो
काहीही असेल
भोपळे अनेक
आणि मी मात्र एक !

-रोहन जगताप
http://www.manogat.com/node/12301#comment-109331
http://www.manogat.com/node/12301#comment-109199
http://www.manogat.com/node/12301#comment-109216

आमची छोटीशी मनी

2007-12-06T09:39:00.000+05:30

२४-१२-दिनांक२००६ रोजी ‘बालकविता’ या सदरात, माझी पुढारी वर्तमानपत्रात प्रकाशित झालेली कविता.
आमची छोटीशी मनी
बसली होती दारात
साठवत बाहेरचं जग
आपल्या इवल्याशा नेत्रांत
सकाळच्या गारव्यात
कोवळ्या सोनेरी उन्हात
आहे कोणत्या विचारात
काय आहे तिच्या मनात ?
इच्छा खेळण्याची..
बाहेर जाण्याची..
मनसोक्त आनंदाची..
भावना निवांतपणाची..
पण तयार नव्हती ती अजून
बाहेर निवांत जाण्यास
कुत्र्या-बोक्यांच्या संकटांशी
दोन हात करण्यास
ती तर खेळत होती अजून
स्वतःच्याच शेपटीशी
तिला अजून झोपू वाटत होते
आमच्याच उश्याशी
खेळत होती ती
शिकत होती त्यातून
सुटण्यासाठी पुढे येणारॅ
प्रत्येक संकटातून

-रोहन जगताप

http://http://www.manogat.com/node/12316#comment-109312

... आणि एकटा मी

2007-12-06T09:20:00.000+05:30

नवकवी साहित्य संमेलनावेळी सभासद होण्याकरीता दिलेली कविता.
‘अनंत’ गोष्टी सर्वत्र
आणि ‘एकटा’ मी
मी चालत चालत चाललोय
नी विश्व सभोवताली
केंद्रबिंदू मी, “माझ्यासाठी”
चक्रव्युहात शिरला अभिमन्यू जसा-
त्याच्यासारखंच मी लढतो आहे
एकाचवेळी अनेकांशी
(त्याच्यासारखंच मी जन्मजात शिकलो होतो
ह्या जीवनयुद्धाच्या चक्रव्युहात शिरणं
पण जाणत नव्हतो तिथून लढून मृत्यूशिवाय परतणं)
चालला आहे वेळ
मी आणि विश्वही
पण हे सर्व काय आहे ?
मी कसे समजू ?
मग वाटतं-पाहण्यापेक्षा या ‘संपूर्ण विश्वास’
पाहिलेलंच बरं ‘माझ्या स्वतःत’
कारण तिथे आहे ‘एकच गोष्ट’ ‘माझा आंतरात्मा’,
‘केंद्र्ही तोच’ आणि ‘विश्वही’
शोधण्यापेक्षा जागा या विश्वात
ती शोधलेली बरी माझ्या स्वतःत
त्यातच आहे आनंद समाधानाचा
की 'काहीच नाही', 'सर्व असतानाही'
रोहन जगताप (दोन वर्षांपूर्वी बारावीत असताना लिहिलेली कविता)
http://www.manogat.com/node/12308#comment-109278